ΤΑΞΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
Για το 33Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Ν. ΛΑΡΙΣΑΣ
Συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο!
Στην ενότητα η δύναμη, η οργάνωση το όπλο μας, στον αγώνα της ανατροπής η ελπίδα!
Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, νέοι -νέες
Το Εργατικό Κέντρο Λάρισας προχωρά προς το 33ο Συνέδριό του, που θα γίνει στις 8 Φλεβάρη του 2026. Μια σημαντική διαδικασία όπου οι αντιπρόσωποι που εξέλεξαν τα σωματεία, θα αποτιμήσουν την τρίχρονη δράση και τις αδυναμίες του ΕΚΝΛ από το προηγούμενο συνέδριο, θα καθορίσουν τα νέα ταξικά καθήκοντα και το διεκδικητικό πλαίσιο για το επόμενο τρίχρονο και θα εκλέξουν νέα Διοίκηση, Ε.Ε και αντιπροσώπους για τη ΓΣΕΕ.
Οι συνδικαλιστές που εκπροσωπούμε τον συνδυασμό της Ταξικής Αγωνιστικής Ενότητας, καλούμε όλους τους αντιπροσώπους να πάρουν ουσιαστικά μέρος στις διαδικασίες του Συνεδρίου, να μεταφέρουν την εμπειρία από τα σωματεία που εκπροσωπούν και από τους χώρους δουλειάς, να κάνουν το συνέδριο του εργατικού κέντρου, εφαλτήριο για την οργάνωση νέων αγώνων διεκδίκησης για τους εργαζόμενους της πόλης μας.
Είναι ώρα ευθύνης. Είναι η ώρα να κάνουμε παντού καθαρό ότι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στην Λάρισα παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Με πολύτιμο όπλο για την οργάνωση του αγώνα, για την ενότητα των εργαζομένων, το Εργατικό Κέντρο Λάρισας.
Το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, έχοντας στην Διοίκησή του ως πρώτη δύναμη την Ταξική Αγωνιστική Ενότητα, συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, έχει βάλει τη σφραγίδα του στην οργάνωση της πάλης των εργατών και του λαού της πόλης μας. Έκανε πράξη το «ένας για όλους και όλοι για έναν» δίνοντας στο Εργατικό Κέντρο Λάρισας τον πραγματικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει ως κάστρο οργάνωσης και συντονισμού αγώνων.
Σε αυτό τον δρόμο συνεχίζουμε κάνοντας το αποφασιστικό βήμα για την οργάνωση της πάλης µας, για να ισχυροποιηθεί το ρεύμα κοινής δράσης των συνδικάτων, µε βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων.
Γιατί πλέον δεν ανεχόμαστε ότι αυτά που ζούμε είναι κανονικότητα όπως µας παρουσιάζουν. Ξέρουμε από την ίδια µας την πείρα ότι δεν είναι κανονικότητα εμείς που παράγουμε όλο τον πλούτο να σακατευόμαστε, να µην µας φτάνει ο μισθός, να στερούμαστε την δυνατότητα να έχουμε δημόσια υγεία και παιδεία, να µην έχουμε ελεύθερο χρόνο για µας και τις οικογένειές µας και την ίδια ώρα να βλέπουμε να δίνονται δισεκατομμύρια για τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους πολέμους και τους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασµούς.
Και σε αυτή την τριετία που πέρασε το Εργατικό Κέντρο Λάρισας με τις ταξικές του δυνάμεις πρωτοστάτησε σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες, πετυχαίνοντας μεγαλύτερες και μικρότερεςνίκες στους χώρους δουλειάς. Συγκρουστήκαμε με τους αντιλαϊκούς και αντεργατικούς νόμους όλων των κυβερνήσεων, αναμετρηθήκαμε με την απληρωσιά και τις απολύσεις, καταγγείλαμε τα εργοδοτικά εγκλήματα και αναδείξαμε τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας. Υπερασπιστήκαμε τα λαϊκά νοικοκυριά από τους πλειστηριασμούς – τις εξώσεις – τις διακοπές ρεύματος και συλλογικά αντιπαλέψαμε την εργοδοτική τρομοκρατία και την καταστολή. Βρεθήκαμε δίπλα στους αγώνες της νεολαίας, στηρίξαμε τους αγώνες των βιοπαλαιστών αγροτοκτηνοτρόφων -των εμπόρων και επαγγελματιών της πόλης μας, τους αγώνες των υγειονομικών και των εκπαιδευτικών συντονίζοντας παραπέρα τα βήματά μας. Δώσαμε την μάχη μαζί με τον λαού της περιοχής μας για να σώσει το βιος από τις λάσπες στις πλημμύρες , μπήκαμε μπροστά στην προσπάθεια οργάνωσης και διεκδίκησης για την αποκατάσταση και επιβίωση. Συγκεντρώσαμε τόνους αλληλεγγύης για πλημμυροπαθείς, σεισμοπαθείς, πυροπαθείς που έμειναν απροστάτευτοι απ το αστικό εχθρικό κράτος και στις μεγάλες απεργίες απαιτήσαμε καμία συγκάλυψη στο έγκλημα των Τεμπών! Με πραγματική αλληλεγγύη εκατοντάδες παιδιά συμμετείχαν στις παιδικές γιορτές που πραγματοποιήθηκαν, ενώ όλο και περισσότερος εργατόκοσμος συμμετείχε στις συναυλίες αλληλεγγύης και στα εργατικά διήμερα. Μαζί διαδηλώσαμε και τραγουδήσαμε, ενάντια στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, για τα κέρδη των ομίλων. Οργανώσαμε πολύμορφες δράσεις που ακουμπούν σε όλο το πλαίσιο των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων στον πολιτισμό και στον αθλητισμό.
Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, σε μια ζωή όπου μεγαλώνουν η εκμετάλλευση, η ανασφάλεια, η φτώχεια από τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία, τώρα είναι αναγκαία όσο ποτέ η διαμόρφωση ενός ενιαίου, πανελλαδικού, μαχητικού κινήματος που θα υπερασπιστεί τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και θα ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής αυτής της βαρβαρότητας.
Αυτό τον προσανατολισμό είχαμε όλα αυτά τα χρόνια και τέτοιο Εργατικό Κέντρο έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι της πόλης μας και που το επόμενο χρονικό διάστημα θα πρέπει να είναι ακόμα πιο δυνατό, ενισχυμένο και με άλλα νέα σωματεία, με περισσότερους εργαζόμενους συσπειρωμένους σε αυτά. Εργατικό Κέντρο πρωτεργάτης και οργανωτής του λαού στον μακρύ αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες μας.
Ένα Εργατικό Κέντρο που θα συνεχίσει να είναι ΑΝΟΙΚΤΟ για τα σωματεία και τα προβλήματα των εργαζομένων και συνολικότερα του λαού της περιοχής μας, όπως έκανε όλα αυτά τα χρόνια το ΕΚΝΛ, που είχε ανοιχτές τις πόρτες για κάθε εργαζόμενο, κάθε λαϊκό άνθρωπο που χρειάστηκε την στήριξή του, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς προϋποθέσεις. Αποτελώντας πραγματικό αποκούμπι για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Η πορεία αυτή και η στάση του δεν είναι αυτονόητη και δεδομένη. Προκύπτει από το γεγονός πως το τιμόνι του Εργατικού Κέντρου είναι στα χέρια των ταξικών δυνάμεων. Από την επιλογή του να είναι σταθερά δίπλα στα συμφέροντα των εργαζομένων. Απέναντι στα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών, της ΕΕ και των κυβερνήσεων που τους στηρίζουν.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ! Υπάρχει διέξοδος, κανένας συμβιβασμός με την βαρβαρότητα!
Με ενότητα και αγώνα βαδίζουμε τον δρόμο της ανατροπής
Στους εργαζόμενους δεν υπάρχει μόνο οργή και αγανάκτηση, υπάρχει ένα τεράστιο αγωνιστικό απόθεμα που τροφοδοτείται από τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής.
Τα τελευταία τρία χρόνια, στις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, στις απεργίες για να μην περάσουν τα αντιδραστικά σχέδια της κυβέρνησης και της εργοδοσίας για την κατάργηση του 8ωρου, στα συλλαλητήρια για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, σε άλλες μικρότερες ή μεγαλύτερες κινητοποιήσεις πήραν μέρος εκατομμύρια εργαζομένων και νεολαίας.
Στις μεγαλύτερες αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων τριάντα ετών, σε έναν πρωτοφανή σε μαζικότητα, διάρκεια, ενότητα και συσπείρωση στην Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων αγώνα ήταν πρωτοφανής η αλληλεγγύη των συνδικάτων, των εργαζομένων αλλά και όλου του λαού. Μια αλληλεγγύη που ακύρωσε όλα τα σχέδια καταστολής και διάσπασης της κυβέρνησης, άνοιξε τους δρόμους για να δυναμώσει ο κοινός αγώνας «για όλου του κόσμου το ψωμί…»!
Εκφράστηκαν με όλους τους τρόπους η οργή και η αγανάκτηση από τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής, η πλατιά δυσαρέσκεια για το σάπιο κράτος και σύστημα τους που δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα, όπως αυτό της προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Αυτοί οι συγκλονιστικοί αγώνες έθεσαν πιο ξεκάθαρα το δίλημμα «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», για να μη γίνουν οι εργαζόμενοι γρανάζι της πολεμικής μηχανής.
Αυτοί οι μεγάλοι αγώνες ανέδειξαν την αστείρευτη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης
Έχουμε πλέον αποκτήσει και νέα πείρα, υπάρχουν και νέες δυνατότητες. Υπάρχουν περισσότεροι συνδικαλιστές και συνδικάτα που προβληματίζονται, που φαίνεται ότι είναι πιο έμπειροι για να συνειδητοποιήσουν ότι η δύναμή τους βρίσκεται στην ταξική πάλη, στην οργάνωση και τον διεκδικητικό αγώνα. Αυτό το στοιχείο γεμίζει ελπίδα κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να συμβιβαστεί με τη μίζερη πραγματικότητα, που το συμφέρον του είναι η ανατροπή αυτής της κατάστασης.
Καθοριστική σε αυτούς τους αγώνες ήταν η συμβολή των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και άλλων πρωτοπόρων αγωνιστών, αφού βρεθήκαμε στην ίδια πλευρά με συνδικαλιστές και αγωνιστές από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, από διαφορετικούς κλάδους και χώρους δουλειάς, όμως με κοινή δράση σύγκρουσης με την εργοδοσία και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ.
Σε όλους αυτούς τους αγώνες η πλειοψηφία στη διοίκηση της ΓΣΕΕ ήταν απούσα και προσπάθησε να τους υπονομεύσει είτε με την αδράνειά της είτε με την υπεράσπιση της πολιτικής των επιχειρηματικών ομίλων.
Γιατί οι ηγεσίες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις αγωνίες και τα προβλήματα των εργαζομένων και θέλουν ένα κίνημα προσαρμοσμένο στις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, προωθώντας τη γραμμή του λεγόμενου «κοινωνικού εταιρισμού» και δίνοντας επιπλέον όπλα στη μεγαλοεργοδοσία για την ανατροπή των δικαιωμάτων μας.
Για αυτό και υπέγραψαν ΟΛΟΙ τους στην ξεπερασμένη και πλήρως υποταγμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ την ντροπιαστική και απαράδεκτη συμφωνία με τους βιομήχανους του ΣΕΒ και την κυβέρνηση της ΝΔ για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία που αφήνει άθικτο όλο το αντεργατικό νομικό πλαίσιο, αποδέχεται τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τον εκάστοτε υπουργό με βάση την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των ομίλων και μετατρέπει τη ΓΣΕΕ σε μηχανισμό επιβολής αυτής της πολιτικής, λειτουργώντας ως μεσάζοντας για την υποχρεωτική εφαρμογή αντιδραστικών ρυθμίσεων σε συμβάσεις σε βάρος των εργαζομένων.
Και ενώ στα μουλωχτά διαμόρφωναν αυτή τη συμφωνία με την Κεραμέως, ήταν συνειδητοί απεργοσπάστες στην απεργία όταν ψηφιζόταν και αυτό το νομοσχέδιο για το 13ωρο, όπως ήταν και στις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη.
Απευθύνουμε πλατύ κάλεσμα σε όλους εργαζόμενους της περιοχής μας . Ιδιαίτερα στην νέα γενιά των εργαζομένων που σήμερα δουλεύει με άθλιους όρους, χωρίς συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα. Που δεν γνώρισε τις κατακτήσεις των προηγούμενων γενιών. Να κάνουν το βήμα μπαίνοντας στην οργανωμένη πάλη. Είναι η μόνη επιλογή σήμερα που μπορούμε να διεκδικήσουμε αυτό το οποίο έχουμε πραγματικά ανάγκη.
Το Εργατικό Κέντρο Ν. Λάρισας μπορεί και θα μπει μπροστά στον αγώνα για:
- Σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, ενάντια στο 13ωρο και την ευελιξία.
- Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς, που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και να αναπληρώνουν τις τεράστιες απώλειες.
- Επαναφορά των τριετιών και κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ξήλωσαν δικαιώματα και μετέτρεψαν τη δουλειά σε ζούγκλα.
- Κατοχύρωση του δικαιώματος στην εργατική – λαϊκή στέγη, με επανασύσταση του ΟΕΚ, δυναμώνοντας την πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις.
- Αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν, υψηλού επιπέδου παροχές Υγείας και Πρόνοιας. Για ένα σχολείο που να μορφώνει πραγματικά. Για να μην είναι εμπόρευμα η Ενέργεια, το νερό, οι μεταφορές.
- Άμεσα μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, στη φοροληστεία και τα χαράτσια, για την υπεράσπιση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος.
- Να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους, ενάντια στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Να δυναμώσει η αλληλεγγύη και η φιλία των λαών, η στήριξη στα θύματα του πολέμου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
- Να δυναμώσει η κοινή πάλη απέναντι στον ίδιο αντίπαλο: Τα μονοπώλια, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις τους.
- Να μην περάσει η προσπάθεια εργοδοσίας και κυβέρνησης να βάλουν στον «γύψο» το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Να μην καθιερώσει σωματεία – φαντάσματα που οι εργαζόμενοι θα κάνουν «like» μέσω internet αλλά μπροστά στον εργοδότη θα είναι μόνοι.
Σήμερα δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής και αυταπατών. Το δίλημμα είναι καθαρό: `Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας και μπορούμε να μετατρέψουμε την οργή σε οργανωμένη δύναμη ανατροπής της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.
Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές, για να υπάρχει αξιοπρεπής ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Εμείς είμαστε αυτοί που παράγουμε όλο τον πλούτο!
Αυτός ο πλούτος είναι δικός μας και πρέπει να τον διεκδικήσουμε. Σε αυτό το δρόμο της αντεπίθεσης και της προοπτικής σας καλούμε, εργαζόμενους και συνδικάτα, να «βάλουμε πλάτες». Σε αυτό το δρόμο οι όποιες θυσίες απαιτούνται, αξίζουν και πιάνουν τόπο.
Για ισχυρά και μαζικά συνδικάτα, για τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς εκμεταλλευτές, φτώχεια και πολέμους.
ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2026
